De kunstenaars die aan deze tentoonstelling deelnemen zijn in hun werk beinvloed door verblijf en leven in Afrika. Witte van Hulzen en Sander Breure zijn naar Afrika afgereisd omdat ze geinspireerd waren door Nolywood- de Afrikaanse filmindustrie. Aimé Mpane is opgegroeid in Zaire het huidige RDC en verdeelt zijn tijd tussen Kinshassa en Brussel. Bart Groenendaal heeft jaren in Afrika gewoond en films en video’s gemaakt over de Afrikaanse ’realiteit’. Toma Muteba Luntumbue is geboren in Zaire en heeft in zijn jeugdjaren in verschillende Afrikaanse, Europese en Zuid-Amerikaanse landen gewoond. Hij woont al geruime tijd in Brussel.
Toma Muteba Luntumbue 1962 geboren in Kinshasa, Democratische Republiek Congo.
Woont en werkt in Brussel.
Zijn werk bestaat uit installaties, sculpturen en tekeningen.
In zijn werk stelt hij met een kwinkslag feiten en hun veronderstelde waarheidsgehalte centraal. In het werk dat op de tentoonstelling is te zien, Life Expectancy 2010, heeft hij de statistische gegevens van de levensverwachting in de 10 armste landen in Afrika uit de plastic emmers gesneden. De huishoudelijke artikelen, plastic emmers, verwijzen naar de dagelijkse realiteit achter de feiten en vormen als installatie met de ballen van gesmolten vinyl een eigen werkelijkheid. In het werk Desorientations stelt hij de geografische kennis van de bezoekers op de proef met een verwijzing naar de conferentie van Berlijn waar Afrika op zeer willekeurige wijze door de koloniale machten is opgedeeld.
MPANE Aimé 1968 geboren in Kinshasa in de Democratische Republiek Congo.
Hij woont en werkt in Brussel. Zijn werk bestaat uit schilderijen, beeldhouwwerken en installaties van zijn werken. De mens in al zijn facetten maar altijd vol mededogen is een centraal thema in het werk van Aimé .
Op deze expositie is het werk “Mijn jurk” te zien.
De beelden vertegenwoordigen een menselijk lichaam als object volgens de Griekse traditie. Het transparante karakter van de jurk, is het spiegelbeeld van het ogenschijnlijk solide karakter van het uit houten fragmenten opgebouwde beeld. De jurk is het handelen, onze cultuur, en het collectieve geheugen. De jurk als de intermediair tussen het dagelijkse bestaan en het geweten. Noties van goed en kwaad gaan verder dan de realiteit.
Bart Groenendaal
The Island and it’s Editing is gefilmd op het geisoleerd in de Indische Oceaan gelegen eiland Socotra. De montage van natuurbeelden en enkele fragmenten menselijke activiteit (een voetbalwedstrijd, de aanleg van een weg) is erop gericht een zo perfect mogelijke korte film te maken die volledig op zichzelf kan staan. De schoonheid van de beelden, de suggestie van een heel licht soort verhaallijn door ritme van de montage en een nadruk op vorm- en kleur congruenties vormen een precaire vorm van beeldpoezie die evengoed een commentaar is op de hedendaagse beeldcultuur als dat ze een naieve, oprechte fascinatie voor de exotische schoonheid van het eiland volgt. Ondanks de ontegenzeggelijke pracht van het eiland is het de precisie van de fragiele, stille montage die de film draagt en daarmee een uitspraak wil doen over de alles bepalende kracht van structuur en organisatie over om het even welke inhoud.
In de fotoserie zonder titel [El Dorado Beachclub, Cotonou] wordt een subtiel spel gespeeld met serialiteit en nuance. De maan en een aan een palm bevestigde t.l. buis concurreren als enige bronnen van licht in zuigend zwarte afdrukken met een lage resolutie, die, als men goed kijkt, de contouren van een tropisch vakantie paradijs bij nacht laten zien.
Witte van Hulzen 1984, Bolsward & Sander Breure 1985, Leiderdorp, Nederland, werken al geruime tijd samen aan de productie van met name videowerk en performances. Bijzonder is hun vermogen om elkaar, en degene waar zij mee samenwerken, evenwaardig de ruimte te bieden.
De foto’s die op de tentoonstelling can Sander Breure en Witte van Hulzen zijn te zien zijn afkomstig uit de drie kanaals video You'll Never Walk Alone, 2009.
You'll never walk alone heeft zowel de TENT Academy Award '09, alsook de René Coelhoprijs 2009 gewonnen.
Voor het maken van ‘You’ll Never Walk Alone’ verbleven Witte van Hulzen & Sander Breure drie maanden in Uganda. De film is daar geschreven en opgenomen; in zekere zin is het een abstracte, poetische vertelling over jongenslevens in Uganda. Geen van de mensen in de film hebben eerdere ervaring als acteur.
Op sommige momenten zou je denken dat het om documentaire beelden gaat, ware het niet dat een aantal aspecten in de film ‘You’ll Never Walk Alone’ ons daaraan doen twijfelen. We zien jonge Afrikaanse mannen in uiteenlopende scenes die – ook al zijn we nooit zelf in Afrika geweest - vanwege onze kennis via de media, op het eerste gezicht niet ongewoon lijken. Zowel de eenzame cowboy ronddwalend in een winkelcentrum in Kampala als een groep mannen die shotguns dragen in de hallucinerende atmosfeer van een lege nachtclub komen op zich niet direct merkwaardig over. Toch introduceren de scenes bevreemdende rekwisieten of handelingen die op de een of andere manier niet passen in de context. Een bizar gevoel van cultuurverwarring wakkert onze aandacht aan. Die opmerkzaamheid wordt vervolgens nog aangescherpt doordat er in de film geen woord gesproken wordt, al duurt het door de indrukwekkende beeldcompositie en de sublieme geluidsregie even voordat de afwezigheid van taal tot ons doordringt. Aan het eind van het verhaal is het lang niet meer zo duidelijk waar het verhaal zich daadwerkelijk heeft afgespeeld. Hun aandacht voor dit sociale aspect komt ook inhoudelijk tot uiting, in het geval van "You'll never walk alone" ziet men dat terug in de gevoeligheid voor de complexe relatie tussen cultuur en identiteit.
(Tekst Witte en Sander: Andree van de Kerckhove) |